Ein månad

Ein månad og ein dag er gått, sju eksamenar gjennomført, fleirfoldige isar etne, eit titals klesvaskar hengt opp, tørka, tekne ned, og bretta. Mange solodagar har vi også vore velsigna med. Motivasjonen min for å skrive blogginnlegg i dag, er i hovudsak det faktum at den heller ukjente bloggen “I Kristiania” har fått nytt liv, og eg kunne ikkje vere dårligare enn det.

Saka er at eg eigentleg ikkje har noko å skrive om, så eg skriv i skrivande stund utelukkande for å skrive noko.

Apropos. Det nye hotte som har skjedd i dag er at Øystein har fått annangrads forbrenning på eitt av sine muskuløse lår. Snakk om hot news. Han er likevel guddis og har beheldt sitt kjekkasaktige preg, trass alt. No, til dømes, sit han ved sida av meg og fniser.

I kveld tek eg den eminente buss a la natt heim til Ørsta for å vere der heilt til søndag kveld. Eg skal oververe storslåtte hendingar og inaktive stunder både i mitt hus og andre sine. Eg gleiar meg!

Straks er det sumar. God eftermiddag.

 

Piknik i hagen og surmjelk

I går forlot eg lesesalen klokka seks til fordel for denne kjekke overraskinga:

Det er kjærasten sin det

Til dei som ikkje fattar, hadde min kjære kjærast, Øystein Urke, laga til piknik i hagen til eg kom heim, er han ikkje ein kjekk kar?? På teppe av lin frå Etiopien sat vi og åt Calzone og drakk saft og hørte på radio i sola. Det var ein strålande eftermiddag, kan ein vel i mildaste laget seie.

Her er eg med Calzona mi, kjøpt og betalt i Italien, går eg utifrå:

Eg er nøgd

Her er Øystein, med meg, radioen og huset i bakevja. Er han ikkje guddis?

Det var ein fullkomen ettermiddag, om eg skal uttrykke meg sådan.

I dag, dagens:

Eg håper Øystein les dette innlegget før eg kjem heim i kveld så han skjønar at eg ikkje lenger er sur fordi han sølte HEILE mjelkeglaset mitt (MED MJELK OPPI) utover HEILE meg i dagtidlig. Til dei som er spesielt interreserte (det bør du vere Øystein) så lukta det mjelk av låra mine etter eg hadde teke av meg den mjelkesprengde buksa. Men på trass av denne absurde, relativt irriterande, men dog litt humoraktige hendinga, var det ein veldig koselig frokost vi inntok på verandaen forut for dette. Her er prov:

Idyll 1

 

Idyll 2

Det var rett kjekt, var det! Skulle holdt meg til juicen.

 

OPPDATERING

Her kjem ei oppdatering på lavt nivå. Det er vel på tide, vil nokon seie. Dei har nok så rett så rett. Livet mitt er veldig spanande for tida. Så variert og fylt med glede og eg boblar over av entusiasme, og nye idear virvlar rundt som blad om hausten. Poetisk plagiat er det heller ikkje fritt for. Punktvis:

- Lesesal på høgskulen i Staffeldtsgate står høgt i kurs

- Kyrkjehistorieboka Kirke og Misjon gjennom 2000 år ligg opa på pulten

- Dataen er rykande varm og varierer mellom studentnett, word, wikipedia, hotmail, bibelen.no, facebook og no – hjertvik.wordpress.com

- Lunsj

- Lengtande blikk ut på sola

- Ein is i ny og ne

- Overtrøtt fjasing før heimtur

- Klage litt over livet til tolmodig kjærast

- Legge seg

Konklusjon: Dette er jo livet! Neida, det er verkelig ikkje så gale, må de tru.

Eg kan føye til at vi opplevde ein regnskur av skjeldant kaliber i gårkveld i 00.00 tida. DET HØLJA NED. Eg og Øystein sprang ut og klina. Nesten som på film.

 

Trill rundt

Dei siste nettene har eg vore så sprek at eg har sove i sovepose ute på vår smekre veranda. Det har vore guddis, om eg skal seie det på lokalmålet. Kaldt og utfordrande ja, men desto meir spanande, og eg har fått høgre tonkar om meg sjølv på friluftsfronten. Om han hadde fått snusen i og høyrt rykta om det hadde nok ikkje Lars Monsen rista på hovudet til at eg skulle bli med på tur. Nei han hadde nok heller tigga instending om at eg skulle bli med og vere hans kompanjong til evig tid (kompanjong? Merkeleg at ein veit korleis visse ord vert skrivne på engelsk og ikkje på norsk). Uansett. Ikkje i dag. I dag var det ikkje så guddis å vakne som det har vore dei andre dagene når sola har vekka oss istadenfor klokka. Viss ein skal vere ærlig så var det strengt tatt ikkje klokka som vekte oss i dag heller, det skal ho ikkje ha på seg. Det hadde jo vore lukka det, om det var så vel! Nei i dag var det nedbør og det i i fast form. Etter ein nærare kik kunne vi konstantere at det var snøv. Snøv over alt. På verandagolvet, på madrassa (alias liggeunderlaget), eit fint dekke over heile soveposen, i håret og i andletet.  Og eg som trudde våren var komen for å verte verande no. Nei, der vart vi lurte trill rundt heile gjengen i stakkars Oslo by. Visa enda med at eg måtte ta på meg vinterskorna før eg rutjsa til skule. Og trur de ikkje at det var eit himla sparkføre også!

 

Eit lite pust i bakken

Andrè Bjerke er jammen ein kjekking, ja, ein av mine yndlingar

 I dukkehuset i Dukkevei 2
skal verdens heldigste dukke få bo
med lampe i taket og bittesmå stoler
og blomstervase med dukke-fioler
og flaggstang med flagg og en dukke-garasje
og kjøkken med godter og kake og brus
Og innerst i hjørnet i første etasje
skal dukken til dukken ha dukkehus

I et hus inni huset i Dukkevei 2
skal den knøttlille dukken til dukken få bo
og ha eget bad og en dukke-do!
Og teppe på gulvet og hylle med bøker
et askebeger til dukker som røker
og vinduer oppe og vinduer nede
et spennende loft og en kjeller med mus.
Og innerst – så lite at ingen kan se det -
skal dukken til dukken til dukken ha dukkehus!

 

Hurra

Dette bør eg jo absolutt ikkje gjere når eg har fire tusen ord å skrive til tysdag, men la gå, denne nyhenda kan eg ikkje la vere uskriva sjølv no i desse tider. Det har seg slik at eg skal til London til hausten! Tru det eller la ver, men det skal ho Martine. Nokre veit kanskje at eg er av dei som har praksis frå tid til annan, og at eg i den samanheng befann meg i England sin hovudstad og (ein kan vel kalle den) verda sin store metropol, London. Tydelegvis fekk eg blod på tann, for no, i denne augneblinken, befinn eg meg i den positur å plutselig skulle kalle denne same byen min heimby frå august ‘09 til juni ‘10. Dette er jo over all fatteevne og forventning. I laupet av to dagar har planane mine for neste år vorte lagt føre meg som togskinner på løpande band, kva no enn det skal tyde. Eg skal til London, og ikkje berre på besøk. Om tredve år kan eg seie til kven det no er eg delar mine nostalgiske minner med at: ja det var då eg budde i London, då… meir veit eg ikkje no om kva eg kjem til å seie, sidan det, obviously, ligg eit lite stykke inn i framtida på dette tidspunkt (ja eg må jo byrje å forberede meg også språkleg sett). Slik er det. Det vert bra løye!

 

Ja, så er det blitt vår i år!

I dag kan ein vel saktens seie at teikna er sikre. Våren er i anmarsj! Og zxxccccccccccccd (Øystein ville også skrive, klart han skulle få lov til det). Og det på høgste nivå (at våren er i kjømda altså)! Dette er i aller høgste grad til stor glednad for folket, på generell basis vil eg absolutt kunne tore å påstå. Vi nytta høvet til å ete middag, forøvrig rjomegraut med spekemat, på verandaen akkompagnert av sol og skyfri himmel. Det var rett og slett herla å droppe lesesal og oppgåveskriving til fordel for dette. Iført solbriller og strikkajakker inntok vi måltidet med største apetitt, og eg tenkte med meg at no! kan snøven stikke for denne gong. Vi får jo berre håpe at han kan innfri. Dog samlar skyene seg atter på himla, ser eg no. Vi er moglegens ikkje heilt fri for snofall. Men nyte det medan vi kan, kan vi!

Eg skal slutte av med nokre ord eg kauka til i dag, som seier sitt: Vår, trallalla vår, trallalla vår, trallalla vår, trallalla vår, i år!

Grunna manglande kamera, fann eg dette biletet som illustrasjon

 

Dagen

Dette er dagen (dine drømmer blir virkelighet. Hva vet du om drømmene mine, Gaston? -Masse!) då alt og ingenting skjer. Klokka 5 skal eg på retreat, det vert spanande. For dei som lurer på kva retreat er, kan dei berre lure, evt spøre PK, han sit på fasiten. Elles har kjærasten min fått spysjuka, det er stas. Og kva skal eg gjere når boka eg treng til oppgåveskriving ikkje er å oppdrive på ubestemt tid? Blogge ein usakeleg post. Det har eg gjort.

 

Pop!

Eg må berre seie at eg elskar Hugh Grant. Denne slageren av dimensjonar skal eg spele i bryllaupet mitt, når no det blir.

 

Neida

Eg skal ikkje ha det på meg, at eg er god til å oppdatere. Skulle ønske eg kunne sjå meg nøydd til å skrive om alt mogleg, men det er ikkje så frykteleg mykje av alt mogleg som skjer. Men eg kan jo meddele at eg svevar rundt på kjærleikens søte venger om dagane. Det er jo noko! Og omlag ca det einaste. Ein kan ikkje ta seg tid til så mykje anna i slike omstender.

Det kjem forhåpentleg noko meir litteratur av eit litt anna og betre kaliber i nær eller fjern framtid.

Takk.