Sick

I dag har eg vore sjuk. Det var den kjende, men ikkje så altfor kjære folkedjukdomen Omgongsjuka (eller ungdomsjuka, som eg lenge trudde det heitte) som tok knekken på meg i natt, og som var skuld i at halve natta vart tilbrakt på toalettet. Det var igrunnen ganske kjipt og keisamt å ligge på sofaen heile dagen, då eg eigentleg skulle oververe storslåtte hendingar i etasjen under. Men shitlagå, det var ikkje så mykje å gjere. På kjøkenet kunne eg ikkje vere. For ein poet! Men eg gjorde ein kjekk ting, og det var å sjå Poirot. Han er så kul! Merde! Skulle ynskje eg kunne bli slik, mon ami. Dessutan åt eg banan og drakk cola, og fekk mange helsingar frå folk som syntest synd på meg. Det er litt kjekt å vere skral. Litt. Eg bruker ofte å tenke, fordi eg sjeldan er sengeliggjande, at det hadde jo vore kjekt med ein sjukedag av og til, men når alt kjem til alt er eg ganske nøgd med å vere frisk.  Og ein blir jo ganske lei ganske fort når det er slik fatt, så eg håper at eg skal få en dag i mårrå, som rein og sjukfri står.  Og så er det alltid slikt eit fole styr når folk skal vere så redde for å verte smitta også, no i desse svinetider. Ein kan aldri vite kva ein går på seg.

No skal eg leggja meg. God natt, godtfolk!

 

God natt

Kvelden lister seg på tå
Over kløverengen
Himlen har tatt stjerner på
Alle barn skal sove nå
Sove søtt i sengen

Melk og brød fra krus og fat
Er så gode venner
Med en liten trett krabat
Som skal spise aftensmat
Med små melketenner

Og to røde lette sko
Setter vi på matten
Er så slitne begge to
Men nå skal de stå i ro
Hele hele natten

Natten kommer svart og stor
Alle ting blir borte
Seil i mørke lille jord
Med en liten gutt ombord
I sin lille skjorte

-Inger Hagerup

 

London

Som dei fleste, eller dei som bryr seg, har fått med seg, har eg flytta til kjekke London.  Det er ein stor og fin by. Moglegdomes by! Ville kanskje nokre sagt.  Andre, smeltedigelens by! Og atter andre, metropolens by. Eg ville sagt sjømannskyrkja i London sin by. Men det er vel so. Eg har no vore her i vel fire veker, og det følest mykje lenger. Eg skal likevel vere her uendeleg mykje lenger enn det! Og det kjem sikkert til å følest uendeleg kort til slutt, men lat det gå. På sjømannskyrkja er eg mykje på kjøkkenet, noko eg synest er eit klokt val, med tanke på ettertida. Eg har til dømes laga brød, sjokoladekaker, brød, kringler, eplekaker og brød. Eit tåleg bra koneemne, om eg så skal seie det sjølv! Eg har allereie hatt eit besøk, tipp av kven. No har imidlertid besøket fordufta, utan spor. Jaudå. Her er eit par spor(var).  Eg har etterkvart fått omgjort rommet til Kristian til eit rejdigt jenterom, med kjolar, speil, smykker, kjekke ting, ny persienne frå Ikea, vesker og ein (no tørka) rosebukett som eg fekk av det allereie gissa besøket. Er det ikkje guddis? Eg har også eit kart hengande på veggen, over Etiopia, slik at eg kan halde eit auge med han de har gissa namnet på. For augneblinken et eg Gullbrød frå Nidar. Det er jysla godt! Og eg høyer på Vamp. Så de skjønar, eg er ikkje heilt tapt bak ei låvedør, og er fortsatt klar over at eg er norsk!

Eg fann meg slikt eit kjekt kjøkken på Ikea!

Eg og besøket mitt var opp i London Eye. Det var kjekt.

No skal eg avsløre kven eg hadde besøk av, viss det endå er nokon rare der ute i det blå som ikkje har skjøna det. Berre vent!

Neimen! Skulle du trudd.

Kart over Etiopia over senga mi.

Denne har eg ete opp no. Dumt.

I det store og det heile trivst eg i denne fjellskrenten av ein by. Og det er gøy å vite at eg har GOD tid. Håper til dømes på å få spelt bridge på Tower Bridge. Det hadde gjort seg!

Takk.

 

Kvifor award?

No har det seg slik at eg av kjære Sissel fekk ein såkalla award forige veke, som eg no har tenkt å ta imot på strak arm. Men eg har først ei lita ytring forma som eit spørsmål å kome med. Kvifor award? Er ikkje det ein slags premie for at du har gjort noko bra? Jo takk, eg har jo gjort mykje bra i livet mitt, det ville vel ingen tvile på, så slik sett fortener eg sjølvsagt ein slik award. Men dette liknar liksom ikkje heilt mitt bilete av det. Men eg tek jo imot det eg får, og i dette tilfellet var det å liste opp ti ting (jeg hater ved deg) som kanskje ikkje er allment kjent om meg. No er eg ikkje så høg på pæra at eg trur at ALLE i verda kjem til å lese dette, så for nokre kjem det sikkert til å vere nokon ting de betraktar som gamalt nytt, men la gå. Her kjem uanZ lista:

1: Eg kan til tider vere ganske morgongretten. De kan, om de vil, kvalitet -og garantisikre denne påstanden ved å spørje kva som helst slags menneskje som har delt tak med meg.

2: Eg får litt makk i fingrane viss nokon held på med noko dei ikkje heilt får til, som til dømes å opne ei boks med mais eller skru av loket på eit syltetøyglas. Eg vil gjerne freiste og sjå om eg får det til.

3: Eg likar veldig godt alle dei kjekke filmane med Hugh Grant!

4: Eg kan av og til vere veldig pratesjuk. Andre gongar ikkje. Det går opp og ned dette. Rart med det.

5: Nokre gongar, om våren, når eg ser ein herleg flekk tørr asfalt, vert eg så glad og våryr at eg må bort og hoppe på han!

6: For augneblinken er eg i overkant langt borte frå kjærasten min. Eg er i London (som ligg i United Kingdom, Europa). Han befinn seg i Addis Ababa (som ligg i Ethiopia, Afrika). Vi har i underkant lite kontakt. Dette synest eg til tider er i overkant lite guddis.

7: Eg fekk ein gong høyre frå ein treåring at eg er så flink med ungar. Takk.

8: Eg har byrja å skrive julegåveliste, noko eg er særs nøgd med.

9: Ein gong då eg var lita, prøvde eg å stå og tisse. Det var ikkje ein veldig stor suksess, men det gjekk på eit vis. Trur likevel ikkje eg skal byrje med det att. Overraskande nok.

10: Den siste tingen bør liksom vere den beste og mest morosame då. Det vert den nok ikkje. Eg ser fortsatt på barneTV, viss det er noko kjekt som går, og noko av det eg likar aller best er mummi, fraglene og sesam stasjon (spesielt Erling og Bernt). Også noko av det litt nyare kan òg vere bra, som til dømes Katja Kai og Bente Bent og Sauen Shaun.

Ja, det var lista si det! Men så skulle eg visst sende denne såkalla awarden vidare til nokon andre. No har det seg slik at eg ikkje er den mest teknisk anlagte kniven i skuffen, så eg veit ikkje korleis ein linkar liksom, slik som Sissel gjorde då ho utfordra meg til å ta denne utfordringa. Men dei eg utfordrar er i alle høve desse:

Med tankane svive

aloha

Henrik Koppen

Hugstrid

Eivind Myklebust

Sofie

Eg klarte det visst likevel, etter mykje om og men då, sjølvsagt. Men slik skal det vere! God kveld.

 

Blå

Vi har på sjømannskyrkja i London ein liten blå bil som har fått det kjekke namnet Lille Blå. Eg trudde først det var den store blå bilen som heitte det, men så viste det seg at det var den vesle, ironisk nok.

No skulle eg legge ved ein song eg håpte var på youtube, men som ikkje var der. Så eg skal heller referere teksta.

Lille Blå, Lille Blå, Max er av de store, og du er av de små. Men lille Blå, Lille Blå, store og små kan vere bestevenner å.

Kanskje kjem det bilete. Eg veit ikkje.

Her er onkel Blå

 

Sumarfeiri, eller to bryllaup og ein avskjed

Ja no skal eg seie dykk, alle mine gode lesarar, at det har skjedd litt sidan sist! Jommen sa eg smør. Eg skal starte med byrjinga. Eg og Øystein var i Hellas. Det var guddis og ganske romantisk trass i den store prosenten av ålesundarar somhadde ein dominerande effekt og kom pulserande i puljer direkte frå Vigra. Vi var i grunnen litt stuck der vi budde på den ganske store øya ved namn Samos, fordi Øystein ikkje fekk lov til å leige scooter. Han var for liten. Neida. For gamal faktisk. Men vi var i Tyrkien ein dag og såg ruinane av den antikke prydbyen Efesos, det var guddis. Elles var mat, kødding og klining ein relativt stor del av veka.

Men det er jo ganske lenge sidan no. Her følgjer ymse bilete frå sommaren.

Så får eg litt frynsegoder når eg har fått ein eldgamal kjærast, og fekk vere med i to bryllaup på tre dagar. Og sett vekk ifrå køyringa frå Urke til Flekkefjord, der eg og Ruth Eva måtte slite med to fjols heile vegen, var det kjekke dagar!

Så var dagen komen. LONDON next. Det var ein tårevåt avskjed på gardermoen. Akkurat slik ein avskjed skal vere mellom to elskande som tek farvell for alltid (slik kan det verke). Det kunne gått rett inn i ein film frå kvar som helst. Så no sit eg her så, med skjegget i postkassa, og oppdaterer for alt det er verdt. London er forresten ein stor og kjekk by. Og eg får besøk av min kjære om halvanna veke!!!! GUDDIS

 

Ein månad

Ein månad og ein dag er gått, sju eksamenar gjennomført, fleirfoldige isar etne, eit titals klesvaskar hengt opp, tørka, tekne ned, og bretta. Mange solodagar har vi også vore velsigna med. Motivasjonen min for å skrive blogginnlegg i dag, er i hovudsak det faktum at den heller ukjente bloggen “I Kristiania” har fått nytt liv, og eg kunne ikkje vere dårligare enn det.

Saka er at eg eigentleg ikkje har noko å skrive om, så eg skriv i skrivande stund utelukkande for å skrive noko.

Apropos. Det nye hotte som har skjedd i dag er at Øystein har fått annangrads forbrenning på eitt av sine muskuløse lår. Snakk om hot news. Han er likevel guddis og har beheldt sitt kjekkasaktige preg, trass alt. No, til dømes, sit han ved sida av meg og fniser.

I kveld tek eg den eminente buss a la natt heim til Ørsta for å vere der heilt til søndag kveld. Eg skal oververe storslåtte hendingar og inaktive stunder både i mitt hus og andre sine. Eg gleiar meg!

Straks er det sumar. God eftermiddag.

 

Piknik i hagen og surmjelk

I går forlot eg lesesalen klokka seks til fordel for denne kjekke overraskinga:

Det er kjærasten sin det

Til dei som ikkje fattar, hadde min kjære kjærast, Øystein Urke, laga til piknik i hagen til eg kom heim, er han ikkje ein kjekk kar?? På teppe av lin frå Etiopien sat vi og åt Calzone og drakk saft og hørte på radio i sola. Det var ein strålande eftermiddag, kan ein vel i mildaste laget seie.

Her er eg med Calzona mi, kjøpt og betalt i Italien, går eg utifrå:

Eg er nøgd

Her er Øystein, med meg, radioen og huset i bakevja. Er han ikkje guddis?

Det var ein fullkomen ettermiddag, om eg skal uttrykke meg sådan.

I dag, dagens:

Eg håper Øystein les dette innlegget før eg kjem heim i kveld så han skjønar at eg ikkje lenger er sur fordi han sølte HEILE mjelkeglaset mitt (MED MJELK OPPI) utover HEILE meg i dagtidlig. Til dei som er spesielt interreserte (det bør du vere Øystein) så lukta det mjelk av låra mine etter eg hadde teke av meg den mjelkesprengde buksa. Men på trass av denne absurde, relativt irriterande, men dog litt humoraktige hendinga, var det ein veldig koselig frokost vi inntok på verandaen forut for dette. Her er prov:

Idyll 1

 

Idyll 2

Det var rett kjekt, var det! Skulle holdt meg til juicen.

 

OPPDATERING

Her kjem ei oppdatering på lavt nivå. Det er vel på tide, vil nokon seie. Dei har nok så rett så rett. Livet mitt er veldig spanande for tida. Så variert og fylt med glede og eg boblar over av entusiasme, og nye idear virvlar rundt som blad om hausten. Poetisk plagiat er det heller ikkje fritt for. Punktvis:

- Lesesal på høgskulen i Staffeldtsgate står høgt i kurs

- Kyrkjehistorieboka Kirke og Misjon gjennom 2000 år ligg opa på pulten

- Dataen er rykande varm og varierer mellom studentnett, word, wikipedia, hotmail, bibelen.no, facebook og no – hjertvik.wordpress.com

- Lunsj

- Lengtande blikk ut på sola

- Ein is i ny og ne

- Overtrøtt fjasing før heimtur

- Klage litt over livet til tolmodig kjærast

- Legge seg

Konklusjon: Dette er jo livet! Neida, det er verkelig ikkje så gale, må de tru.

Eg kan føye til at vi opplevde ein regnskur av skjeldant kaliber i gårkveld i 00.00 tida. DET HØLJA NED. Eg og Øystein sprang ut og klina. Nesten som på film.

 

Trill rundt

Dei siste nettene har eg vore så sprek at eg har sove i sovepose ute på vår smekre veranda. Det har vore guddis, om eg skal seie det på lokalmålet. Kaldt og utfordrande ja, men desto meir spanande, og eg har fått høgre tonkar om meg sjølv på friluftsfronten. Om han hadde fått snusen i og høyrt rykta om det hadde nok ikkje Lars Monsen rista på hovudet til at eg skulle bli med på tur. Nei han hadde nok heller tigga instending om at eg skulle bli med og vere hans kompanjong til evig tid (kompanjong? Merkeleg at ein veit korleis visse ord vert skrivne på engelsk og ikkje på norsk). Uansett. Ikkje i dag. I dag var det ikkje så guddis å vakne som det har vore dei andre dagene når sola har vekka oss istadenfor klokka. Viss ein skal vere ærlig så var det strengt tatt ikkje klokka som vekte oss i dag heller, det skal ho ikkje ha på seg. Det hadde jo vore lukka det, om det var så vel! Nei i dag var det nedbør og det i i fast form. Etter ein nærare kik kunne vi konstantere at det var snøv. Snøv over alt. På verandagolvet, på madrassa (alias liggeunderlaget), eit fint dekke over heile soveposen, i håret og i andletet.  Og eg som trudde våren var komen for å verte verande no. Nei, der vart vi lurte trill rundt heile gjengen i stakkars Oslo by. Visa enda med at eg måtte ta på meg vinterskorna før eg rutjsa til skule. Og trur de ikkje at det var eit himla sparkføre også!